Vijf jaar geleden gingen we op zoek naar een huis in Hongarije. We hadden toen een wensenlijstje opgesteld waar een huis aan moest voldoen.
Eén van de punten op dat lijstje was een tuin met fruitbomen.
Het huis dat we uiteindelijk vonden en kochten voldeed aan heel veel punten, maar er stond helaas maar één appelboom in de tuin.
Gelukkig kreeg Rita als afscheidscadeau van haar werk drie mini-appelboompjes mee. Die staan inmiddels in de tuin en geven al fruit!
Een echt Hongaarse specialiteit zijn de vele thermaalbaden in dit land. Hongarije heeft misschien wel meer thermaalbaden dan enig ander land (er zijn er meer dan 1000 bekend!). Het water is vaak warmer dan lichaamstemperatuur. Niet geschikt om baantjes te trekken dus.
Het is weer december, de feestmaand. Ook in Hongarije is dat het geval: Sinterklaas, Advent, Kerst, Oud- en Nieuw: het wordt allemaal gevierd.
Boven straten in de dorpen en steden wordt vaak verlichting aangebracht met de woorden “Boldog Ünnepeket!” – Fijne Feestdagen!
Wie de blogs een beetje volgt zal inmiddels wel weten dat we een moestuin hebben.
Die levert inmiddels aardig wat op. Maar wie denkt dat je in de herfst wel zo’n beetje klaar bent vergist zich zeer!
En je hoeft het ook niet te doen om voordelig uit te zijn, integendeel. Gratis groente? Reken maar op vele uren werk!
Afgelopen januari schreven we over het jaarlijkse Made in Pécsfestival met muziek in de hele stad. Pécs is onze provinciehoofdstad en ligt op ongeveer 50 minuten rijden bij ons vandaan.
Een half jaar later is daar het Zsolnay Lichtfestival. Dit wordt elk jaar in de eerste week van juli gehouden. Het is internationaal bekend en trekt meer dan 100.000 (!) bezoekers.
(Even tussendoor: “Zsolnay” is een begrip in Pécs. Het is een beroemde Hongaarse porseleinfabriek. De Zsolnay Cultuurwijk in Pécs is hun voormalige fabrieksterrein, dat is omgebouwd tot een attractiepark. Hier vind je musea, tentoonstellingen en evenementen, allemaal gewijd aan het Zsolnay-erfgoed.
We zijn er al een paar keer geweest. Een blog daarover komt nog een keer).
Maar nu dus het jaarlijkse Zsolnay Lichtfestival!
Nu het zomer is geworden is het te warm voor een lange wandeling overdag. We beperken ons daarom tot korte wandelingen in de ochtend of tegen zonsondergang.
Deze keer zijn we naar het dorpje Somogyhárságy gereden, hemelsbreed op nog geen 5 kilometer afstand.
Met de auto is het toch nog ruim 10 kilometer.
We liepen eerst een stukje van zuid naar noord door het dorp en daarna terug over de wijnberg, bij elkaar een wandeling van ongeveer 5 kilometer.
Zoals zoveel plaatsen in Hongarije heeft Somogyhárságy een wijnberg. In het Hongaars noemen ze dat een szőlőhegy, letterlijk is dat “druivenberg”
Zelfs het gehucht Dióspuszta waar wij wonen heeft een eigen kleine szőlőhegy.
De term ‘szőlőhegy’ verwijst naar de wijngaarden, vaak gelegen op heuvels of hellingen. Het is echt een deel van het Hongaarse landschap en de cultuur.
De zomer komt er aan, en daarmee waarschijnlijk ook weer een droge periode.
In tegenstelling tot vorig jaar (en ook in tegenstelling tot Nederland) hebben we deze lente niet te klagen over gebrek aan regenwater.
Met regelmaat hebben we buien en zelfs wel eens een paar echte regendagen gehad.
Vorig jaar was dat heel anders. Toen hadden we een droge lente, gevolgd door een heel warme en droge zomer
In onze nieuwe moestuin hadden we daardoor weinig oogst. Daarom kwamen we op het idee om een wateropslag voor de moestuin te maken.
Nu de lente is aangebroken zijn er weer allerlei buitenactiviteiten. Eentje daarvan is het jaarlijkse “Medvehagyma Fesztivál” in Orfü.
Orfü ligt voor ons op een klein uurtje rijden in het Mecsekgebergte ten noorden van de provinciehoofdstad Pécs.
Vandaag, 25 maart 2025, is het precies 3 jaar geleden dat wij met twee katten en een papegaai zijn geëmigreerd, van Nederland naar Hongarije. Daarom dit keer een speciaal blog, over drie valkuilen van emigreren…
In de andere blogs heb je kunnen lezen en zien wat we hier tot nu toe hebben gedaan. In het algemeen waren dat positieve verhalen. En dat is ook echt zo: onder aan de streep hebben we allebei geen spijt van onze emigratie
Dat wil niet zeggen dat het allemaal maar makkelijk was. Emigreren is (dat hebben we al eerder ergens gezegd) een fulltime job. Met leuke momenten en ook minder leuke.
De afgelopen dagen hebben we geprobeerd die dingen in kaart te brengen. Wat is ons nou echt tegengevallen de afgelopen jaren.
Hoe noem je die minder leuke dingen… Teleurstellingen klinkt ons wat zwaar op hand, hoewel de meeste teleurstellingen vooral te maken hebben met verkeerde verwachtingen.
Valkuilen dan maar? Die zijn vooral lastig als je er in valt en je bezeert of er niet meer uit kunt. Maar ze zijn er wel!
Natuurlijk is dit ons eigen verhaal, maar we denken wel dat het in meer of mindere mate voor iedereen herkenbaar zal zijn die de stap van emigratie naar Hongarije waagt.
We kwamen al pratend op een drietal punten: de taal, onze relatie en onze verwachtingen.
